Kurs 2. Analiza techniczna

kurs 2 z 4

Analiza techniczna to metoda oceny prawdopodobnego ruchu ceny na podstawie historii notowań i wolumenu obrotu. Pomaga wyznaczać punkty wejścia, wyjścia i poziom ryzyka, ale nie daje dokładnych prognoz. Żaden wskaźnik nie gwarantuje wyniku. Najważniejsze zadanie to zapewnić dodatnią wartość oczekiwaną: nawet przy 45% udanych transakcji można być na plusie, jeśli średni zysk przewyższa średnią stratę.

Otwórz rachunek

lekcja 2.1

Metoda wywodzi się z teorii Charlesa Dowa i opiera się na trzech założeniach.

Pierwsze: cena dyskontuje wszystko: Cała dostępna informacja — ekonomiczna, polityczna, psychologiczna — jest już odzwierciedlona w bieżącej cenie.
Drugie: cena porusza się w trendach: Ruch kierunkowy z większym prawdopodobieństwem będzie kontynuowany, niż się odwróci, dopóki nie pojawią się wyraźne oznaki odwrócenia.
Trzecie: historia się powtarza: Reakcje uczestników rynku na podobne sytuacje się odtwarzają, ponieważ psychologia ludzi zmienia się powoli.

lekcja 2.2

Ten sam szereg notowań można przedstawić na trzy sposoby — różnią się tym, ile informacji o danym okresie pokazują.

Wykres liniowy: Łączy ceny zamknięcia. Usuwa szum, ale ukrywa zakres ruchu wewnątrz okresu.
Słupki (bary): Pokazują cztery ceny okresu: otwarcie, maksimum, minimum i zamknięcie.
Świece japońskie: Przedstawiają te same dane, ale wizualnie bardziej wyraziście — dzięki korpusowi i cieniom.

Wykres świecowy na żywo

Tak wygląda prawdziwy wykres świecowy: zielone świece zamknęły się powyżej otwarcia, czerwone — poniżej. Przełączaj instrument i interwał, aby zobaczyć, jak zmienia się obraz.

Notowania na żywo

Dane rynkowe w czasie rzeczywistym

—

Istotne układy świecowe

Pin bar, czyli młot lub spadająca gwiazda: Mały korpus i długi cień przeciwny do ruchu. Oznacza odrzucenie poziomu.
Objęcie: Korpus drugiej świecy przykrywa korpus pierwszej. Oznacza zmianę inicjatywy.
Doji: Otwarcie w przybliżeniu równe zamknięciu. Oznacza równowagę i pauzę.
Gwiazda poranna i wieczorna: Trzy świece — impuls, pauza, odwrócenie. Formacja odwrócenia.
Inside bar: Zakres świecy mieści się w całości wewnątrz poprzedniej. Oznacza kompresję zmienności przed ruchem.

lekcja 2.3

Trend wzrostowy: Sekwencja coraz wyższych szczytów i coraz wyższych dołków.
Trend spadkowy: Coraz niższe szczyty i coraz niższe dołki.
Ruch boczny (konsolidacja): Ekstrema znajdują się w przybliżeniu na tym samym poziomie.

Określanie trendu na podstawie struktury ekstremów jest pewniejsze niż na podstawie nachylenia średniej kroczącej: struktura rejestruje fakt, a wskaźnik wygładza go z opóźnieniem.

Fazy trendu

Akumulacja: Duzi gracze budują pozycję, cena pozostaje w wąskim zakresie, wolumen rośnie przy braku ruchu.
Impuls: Ruch kierunkowy, do którego dołącza większość uczestników rynku.
Dystrybucja: Duzi gracze realizują zyski, ruch zwalnia, wolumen rośnie przy słabym postępie ceny.
Odwrócenie lub korekta: Zakończenie fazy i zmiana kierunku lub tymczasowe wstrzymanie ruchu.

Oznaki słabnięcia trendu

Zmniejszanie się amplitudy ruchów impulsowych
Pogłębianie się korekt
Rozbieżność między ceną i oscylatorem
Wzrost wolumenu bez postępu ceny.

lekcja 2.4

Wsparcie: Strefa cenowa, w której historycznie pojawiał się popyt wystarczający do zatrzymania spadku.
Opór: Strefa, w której pojawiała się podaż zatrzymująca wzrost.

Zasady praktyczne

Poziom to strefa, a nie linia. Lepiej wyznaczać go po zakresie między korpusami i cieniami, a nie po jednym punkcie.
O istotności poziomu decyduje liczba reakcji i wolumen przy nich, a nie liczba dotknięć.
Przebity opór często staje się wsparciem i odwrotnie.
Okrągłe poziomy, takie jak 1.1000 czy 1.2000, są istotne, ponieważ to na nich psychologicznie ustawia się zlecenia.

lekcja 2.5

Formacje kontynuacji

Formacja	Opis
Flaga	Ukośna korekta po impulsie, oczekiwana kontynuacja w kierunku impulsu.
Chorągiewka	Zwężająca się korekta, oczekiwana kontynuacja w kierunku impulsu.
Trójkąt zwyżkujący	Poziomy opór i rosnące wsparcie, oczekiwane wybicie w górę.
Trójkąt zniżkujący	Poziome wsparcie i opadający opór, oczekiwane wybicie w dół.
Prostokąt	Poziomy zakres, oczekiwana kontynuacja po wybiciu z granicy.

Formacje odwrócenia

Formacja	Opis
Głowa z ramionami	Trzy szczyty, środkowy wyższy od bocznych, oczekiwane odwrócenie w dół.
Odwrócona głowa z ramionami	Trzy dołki, środkowy niższy od bocznych, oczekiwane odwrócenie w górę.
Podwójny szczyt	Dwa maksima na tym samym poziomie, oczekiwane odwrócenie w dół.
Podwójne dno	Dwa minima na tym samym poziomie, oczekiwane odwrócenie w górę.

Wyznaczanie celu

Dla formacji głowy z ramionami cel odmierza się od linii szyi na odległość równą wysokości głowy. Dla trójkąta — na wysokość jego podstawy od punktu wybicia. To punkt odniesienia, a nie gwarancja: cel nie zawsze zostaje osiągnięty.

Cel = Poziom wybicia ± Wysokość formacji

lekcja 2.6

Średnia krocząca uśrednia cenę z wybranego okresu, wygładzając wahania.

Prosta średnia krocząca liczy średnią arytmetyczną — wszystkie wartości mają jednakową wagę. Wykładnicza nadaje większą wagę najnowszym danym i reaguje szybciej.

Jak się je stosuje

Do określania kierunku: cena powyżej rosnącej średniej wskazuje na kontekst wzrostowy.
Jako dynamiczne wsparcie lub opór — popularne są okresy 50, 100 i 200.
Na podstawie przecięć: szybka średnia przecina wolną od dołu w górę, co interpretuje się jako sygnał kupna.

lekcja 2.7

Oscylatory mierzą szybkość i siłę zmiany ceny, a nie jej kierunek.

RSI, wskaźnik siły względnej, działa w skali od zera do stu. Wartości powyżej siedemdziesięciu tradycyjnie interpretuje się jako wykupienie, poniżej trzydziestu — jako wyprzedanie.

Rozbieżność, czyli dywergencja, to niezgodność kierunku ceny i oscylatora. Cena wyznacza nowe maksimum, a RSI nie: impuls słabnie. Dywergencja sygnalizuje spadek tempa, ale nie moment odwrócenia — ruch może trwać długo po jej pojawieniu się.

Oscylator stochastyczny porównuje cenę zamknięcia z zakresem z danego okresu. Jest szybszy od RSI, ale i bardziej podatny na szum. Lepiej działa w konsolidacji niż w trendzie.

MACD to różnica dwóch średnich wykładniczych plus linia sygnalna i histogram. Łączy właściwości trendowe i impulsowe. Przecięcie zera przez histogram wskazuje na zmianę kierunku średnioterminowego impulsu.

lekcja 2.8

ATR, średni rzeczywisty zakres, mierzy średnią amplitudę ruchu ceny w danym okresie — czyli faktyczną zmienność instrumentu, a nie kierunek.

Zastosowanie praktyczne

Ustawianie stop-lossa. Stop w odległości mniejszej niż zwykły dzienny szum zostanie wybity przypadkowym wahaniem. Rozpowszechnione podejście to ustawianie stopa w odległości półtora do dwóch ATR od punktu wejścia. Wiąże to ryzyko z faktyczną zmiennością instrumentu, a nie z dowolną liczbą pipsów.

Stop-loss = Cena wejścia ∓ (1,5 … 2) × ATR

ATR stosuje się także do normowania wielkości pozycji: gdy zmienność rośnie, wielkość pozycji się zmniejsza, utrzymując stałe ryzyko pieniężne.

Wstęgi Bollingera składają się ze średniej kroczącej i dwóch linii odległych o określoną liczbę odchyleń standardowych. Zwężenie wstęg wskazuje na spadek zmienności, po którym często następuje ruch kierunkowy. Samo dotknięcie wstęgi nie jest sygnałem: w trendzie cena może długo poruszać się wzdłuż wstęgi.

lekcja 2.9

Ichimoku to kompleksowy system pięciu linii, który jednocześnie ocenia trend, wsparcie, opór i impuls. Kluczowym elementem jest chmura: cena powyżej chmury wskazuje na kontekst wzrostowy, wewnątrz chmury — na niepewność. Grubość chmury odzwierciedla siłę strefy.

Poziomy zniesienia Fibonacciego to 23,6, 38,2, 50, 61,8 i 78,6 procent. Siatkę nakłada się na ruch impulsowy, a poziomy służą jako punkty odniesienia dla głębokości korekty.

Poziom 50 procent matematycznie nie należy do ciągu Fibonacciego, ale jest używany jako psychologicznie istotna połowa ruchu.

Jak traktować poziomy Fibonacciego.

Nie mają samodzielnej mocy prognostycznej. Ich wartość polega na tym, że wielu uczestników rynku ustawia zlecenia na tych samych poziomach, co czyni je strefami koncentracji płynności. Poziom Fibonacciego pokrywający się z poziomym wsparciem i średnią kroczącą jest istotny. Poziom sam w sobie to tylko linia.

23,6% · 38,2% · 50% · 61,8% · 78,6%

lekcja 2.10

Ten sam instrument wygląda inaczej na różnych interwałach. Trend wzrostowy na wykresie godzinowym może być korektą w ramach trendu spadkowego na wykresie dziennym.

Schemat pracy na trzech interwałach

Wyższy (na przykład dzienny): Określić dominujący kierunek i kluczowe poziomy.
Roboczy, na przykład godzinowy lub czterogodzinny: Znaleźć układ do wejścia w kierunku wyższego trendu.
Niższy, na przykład piętnastominutowy: Doprecyzować moment wejścia i skrócić stop.

lekcja 2.11

Rozdział, który rzadko się pisze, a który decyduje o wyniku.

Nie przewiduje wiadomości. Decyzja banku centralnego, wydarzenie geopolityczne lub interwencja natychmiast zerują obraz techniczny.
Nie działa w pierwszych minutach po publikacji danych makro: spread się rozszerza, płynność spada, ruchy są chaotyczne.
Słabo działa na bardzo niskich interwałach, gdzie udział szumu w ruchu jest duży.
Nie zastępuje zarządzania ryzykiem. Trafny sygnał przy błędnej wielkości pozycji i tak prowadzi do utraty rachunku.
Jest podatna na dopasowywanie. Wystarczająca liczba wskaźników na wykresie pozwoli uzasadnić każdą decyzję. To nie analiza, lecz usprawiedliwienie decyzji już podjętej.

sprawdź się

Odpowiedziano na 0 z 80%

1.Które z trzech założeń analizy technicznej mówi, że cała dostępna informacja jest już odzwierciedlona w cenie?